17aug2011

Roemenie Afgelopen donderdag zijn we vertrokken naar Roemenie. De dag begon met een vliegreis naar Boekarest van ongeveer 2 uur en 50 minuten, daarna drie en een half uur rijden, eerst door kleine dorpjes en later op een prachtige snelweg. Het panorama van de roemeense natuur wordt niet belemmerd door huizen of andere gebouwen, zover je kan kijken zie je lange lege landerijen.

Doordat we alleen thuis wat gegeten hadden begonnen onze buiken een beetje te knorren en wilde we wat eten. Maar was er wel iets te eten? Langs de snelweg waren alleen wat tankstations, gelukkig zagen we bij de eerste de beste tank heerlijke stokbroodjes maar in euro’s kon je niet betalen, ik vroeg of ook met pin betaald kon worden maar ze keken me aan alsof ze zoiets nog nooit hadden gezien. In de keuken was er gelukkig iemand die zei dat het kon.

De munteenheid is lei (uitspreken als lee) dan hoop je dat ze de boel niet besodemieteren, want ze kunnen afschrijven wat ze willen. In het hotel aangekomen bleek dat het eten spotgoedkoop is in Roemenie, voor drie stokbroodjes, drie cappuccino en drie frisdranken betaalden we omgerekend 12 euro, dat is bijna gratis. Het hotel waar we de nacht doorbrachten was heel mooi, schoon en verzorgd. We werden heel vriendelijk ontvangen, de koffers werden meteen naar de kamer gebracht en er werd ons gevraagd of we iets wilden eten en drinken.

De volgende dag zou heel relaxed zijn, eerst zouden we 10 kilometer moeten rijden naar Mangalia, daar aangekomen zou er een pers meeting zijn en later een geluidscontrole op het prachtige magistrale podium. Dit was een enorme drijvende buhne waar we met bootjes naartoe werden gebracht. Dat we ooit nog eens op een ponton in de zwarte zee zouden zingen had ik niet voor mogelijk gehouden.

Wat we helemaal niet verwacht hadden waren de vele persmensen, camera’s en enthousiaste fans die al het mogelijke aan ons vroegen over het stoppen van BZN, hoe ik Anny weer ontmoet had en heel veel meer, kortom een goed voorbereide persconferentie. Toen we na afloop naar het podium wilden gaan werd gezegd dat er iets ging gebeuren aan de boulevard langs het water, de burgemeester van Mangalia liep voorop, wij erachter. De populariteit van ons is blijkbaar zo groot dat we daar een tegel met onze namen kregen in de walk of fame van Mangalia. Trots als een pauw liepen we naar het podium dat op zo’n kilometer daar vandaan lag.

Duizenden mensen applaudiseerden en gaven kushandjes en zongen ons toe. Situaties die we niet elke dag meemaken, maar die wel heel leuk zijn. Het concert werd een grandioos succes waarvan een gedeelte nu al op het internet is te zien. Hieronder zie je een fragmentje.

Veel plezier en groetjes van Anny en mij.